Met de Transit City heeft Ford Pro gekozen voor een even verrassende als logische strategie: een elektrische bestelwagen die zijn kostenstructuur ontleent aan een Chinese joint venture en zijn geloofwaardigheid aan tientallen jaren Transit-erfenis.

In een segment dat langzaam maar onomkeerbaar elektrisch wordt, zet Ford in op een combinatie die geen enkele pure nieuwkomer kan evenaren. Het voordeel? Minder franje, dus lagere kosten.

De markt voor elektrische bestelwagens was lang de stille achtertuin van de autosector en bleef onderbelicht door Chinese verstoorders. Dat tijdperk is voorbij. BYD rukt op naar Europa met de E-Vali, Kia is begonnen met de speciaal gebouwde PV5 Cargo en FLYNT bereidt een 800V-platform voor met Chinese wortels en Europese commerciële ambities.

Jiangling als donor

Maar nu heeft Europa's marktleider in elektrische bedrijfsvoertuigen, Ford Pro, gekozen voor een verrassende reactie. In plaats van te concurreren op basis van technologie alleen, heeft Ford Pro het belangrijkste voordeel van zijn rivalen overgenomen.

De nieuwe Transit City is gebouwd op het Touring EV-platform van Jiangling Motors Corporation (JMC), de Chinese fabrikant waarin Ford sinds 1995 een belang van ongeveer 30% heeft. 

Deze joint venture zorgt voor de kostenstructuur die nodig is om direct te concurreren met de nieuwe golf elektrische bestelwagens. Over de prijs wordt nog onderhandeld, maar de stad zal het gat tussen de E-Transit Courier en de E-Transit Custom opvullen.

De specificaties zijn pragmatisch en gericht op eenvoud. Eén uitrustingsniveau, nauwelijks opties, ongelakte kunststof bumpers: Ford heeft de Transit City gestript tot wat wagenparkbeheerders echt nodig hebben en niets meer. De befaamde connectiviteitsdiensten van het merk zullen beschikbaar zijn, maar alleen in een basisversie via een plug-in apparaat.

Nuttige lading

Onder de vloer? Een 56 kWh LFP-batterij die tot 254 km WLTP-bereik biedt, wat volgens Ford meer dan het dubbele is van de dagelijkse afstand die 90% bestelwagens in dit segment afleggen.

De aan de voorkant gemonteerde elektromotor produceert 150 pk. DC snelladen piekt op 87 kW, voldoende voor een 10-80% lading in 33 minuten, of ongeveer 50 km bereik toegevoegd in een stop van 10 minuten. Een 11 kW AC-boordlader zorgt ervoor dat er 's nachts in ongeveer vijf uur kan worden bijgeladen.

Ten opzichte van zijn meest directe concurrenten levert de Transit City een gemengde score. De BYD E-Vali heeft een groter 80,6 kWh batterijpakket, maar haalt een vergelijkbaar WLTP-bereik van 220-250 km en laadt op met een indrukwekkendere 188 kW DC-piek. De software-gedefinieerde PV5 Cargo van Kia laadt op met 150 kW gelijkstroom en heeft een bereik tussen 296 en 416 kilometer. 

Maar waar de Transit City een voorsprong heeft, is het laadvermogen: tussen 1.085 en 1.530 kg, afhankelijk van de variant. Dat is een duidelijk voordeel voor vervoerders die zware goederen over stedelijke routes vervoeren. In lengte is de City vergelijkbaar met de Transit Custom, hoewel hij iets korter is. 

Chinese productie

Drie carrosserieconfiguraties worden tegelijkertijd gelanceerd: de compacte L1H1 paneelwagen (4,9 meter), de grotere L2H2 (5,2 meter) en een chassis cabine ontworpen als blanco canvas voor specialistische conversies. Deze laatste is de eerste Ford Pro die het bedrijf in deze gewichtsklasse aanbiedt en een direct antwoord op de groeiende vraag naar op maat gemaakte carrosserieën in koeriers- en nutsbedrijven. 

De productie vindt plaats in China voordat de voertuigen naar Europa worden verscheept. Ford claimt dat de onderhoudskosten 40% lager zijn dan die van een vergelijkbare dieselwagen, met onderhoudsintervallen van 40.000 km of twee jaar. Een garantie van 8 jaar dekt de hoogspanningscomponenten. 

Ford gokt erop dat de naam Transit genoeg gewicht in de schaal legt bij Europese klanten om zijn marktleiderschap te verdedigen tegen de concurrenten wier productiemodel het in stilte heeft overgenomen. Met andere woorden, als je het Chinese kostenvoordeel niet kunt verslaan, leen het dan.