Elektrische vrachtwagens beginnen eindelijk voet aan de grond te krijgen in het Europese transport, maar de overgang verloopt in twee heel verschillende tempo’s. In het stedelijk en regionaal distributieverkeer worden vrachtwagens op batterijen al snel een vertrouwd beeld. Op de snelweg blijft de dieselmotor vrijwel onbetwist. Uit nieuwe EU-cijfers blijkt hoe groot die kloof nog steeds is.
Vaste vrachtwagens lopen voorop
De cijfers zijn afkomstig van het Duitse Federale Bureau voor de Statistiek, Destatis, dat de registratiegegevens van Eurostat voor 2025 heeft geanalyseerd. Ze bevestigen dat elektrische vrachtwagens vorig jaar aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt, maar dat de groei sterk geconcentreerd is op één type voertuig.
Dat voertuig is de vrachtwagen met vaste opbouw, waarbij de laadbak op hetzelfde chassis rust als de cabine. Van de ongeveer 126.600 nieuwe vrachtwagens met vaste opbouw van meer dan 3,5 ton die in 2025 in de EU werden geregistreerd, waren er zo’n 9.800 volledig elektrisch. Hun marktaandeel steeg in één jaar tijd van 4,1 naar 7,7 procent.
De reden hiervoor ligt voor de hand. Vaste vrachtwagens zijn de werkpaarden van stadsbezorgingen, gemeentelijke diensten, bouwplaatsen en regionale distributie. Veel van deze voertuigen rijden binnen een beperkt gebied en keren elke avond terug naar hetzelfde depot, waardoor het relatief eenvoudig is om het opladen in de dagelijkse routine in te passen.
Toch is er nog geen sprake van een elektrische revolutie. Volgens Destatis was 89,0 procent van de nieuwe vrachtwagens die vorig jaar werden geregistreerd nog steeds uitgerust met een conventionele dieselmotor. Alternatieven zoals aardgas speelden slechts een ondergeschikte rol.
De uitdaging van de langeafstandsvluchten
Het meest veelzeggende cijfer betreft de trekkers die de opleggers in Europa trekken. Van de ongeveer 157.500 trekkers die vorig jaar in de EU werden geregistreerd, waren er slechts 2.500 volledig elektrisch, wat neerkomt op een marktaandeel van slechts 1,6%.
Dat is meer dan het dubbele van de 0,7% in 2024. Maar een procentuele groei lijkt indrukwekkender als het uitgangspunt zo laag is. Aangezien diesel in 2025 goed is voor 94,7% van de nieuwe tractorregistraties, bestaat er weinig twijfel over welke technologie nog steeds de markt voor langeafstandsvrachtvervoer domineert.
Het bereik is slechts een deel van de verklaring. Moderne elektrische trekkers kunnen nu al regionaal vrachtvervoer aan, maar voor langeafstandsvervoer is een heel andere laadstrategie nodig. Vrachtvervoerders hebben behoefte aan betrouwbare krachtige laadpunten langs de belangrijkste vrachtcorridors van Europa, en het openbare megawatt-laadnetwerk staat nog in de kinderschoenen.
Als je daar de hogere aanschafprijs van elektrische trekker met een groot bereik bij optelt, plus de operationele beperkingen die oplaadstops opleggen aan strakke leveringsschema’s, wordt de businesscase een stuk ingewikkelder dan bij een vrachtwagen die ’s nachts gewoon in het depot wordt opgeladen.
Nederland aan kop
Hoe veelzeggend de verschillen tussen de verschillende voertuigtypes ook zijn, de verschillen tussen de lidstaten zijn nog opvallender.
Nederland springt eruit. In 2025 was 45,6% van de daar geregistreerde nieuwe vrachtwagens met een laadvermogen van meer dan 3,5 ton batterij-elektrisch. Denemarken volgde met 27,1% en Zweden met 16,7%, allemaal ruim boven het EU-gemiddelde.
De Nederlandse voorsprong is geen toeval. Steden hebben stapsgewijs emissievrije zones voor stadslogistiek ingevoerd, terwijl aankoopstimulansen exploitanten een concrete reden hebben gegeven om liever vandaag dan morgen over te stappen. Dit laat zien hoe snel de markt kan veranderen wanneer regelgeving en financiële steun dezelfde kant opgaan.
Duitsland registreerde ondertussen het grootste absolute aantal elektrische vrachtwagens met vaste opbouw, namelijk zo’n 4.200 stuks. Het marktaandeel van 11,7% ligt boven het Europese gemiddelde, maar haalt bij lange na niet het Nederlandse niveau.
Voor trekkervoertuigen ziet het beeld er weer anders uit. Griekenland noteerde het hoogste aandeel elektrische voertuigen met 11,2%, gevolgd door Zweden, de thuisbasis van Volvo Trucks en Scania, met 9,5%, Nederland met 7,3% en Denemarken met 6,0%. Duitsland kwam uit op slechts 3,2%.
Brussel legt een veel hoger tempo op
Voor de Europese vrachtwagenfabrikanten vormt dit een grote uitdaging op het gebied van regelgeving. Volgens de herziene EU-CO₂-normen voor zware bedrijfsvoertuigen moeten zij de gemiddelde uitstoot van hun nieuwe voertuigen vanaf 2030 met 45%, vanaf 2035 met 65% en vanaf 2040 met 90% verminderen ten opzichte van de geldende historische referentieniveaus.
In tegenstelling tot personenauto’s worden de emissies van vrachtwagens berekend met VECTO, een simulatietool die rekening houdt met verschillende bedrijfsomstandigheden en voertuigconfiguraties. De naleving wordt beoordeeld op basis van een gewogen vlootgemiddelde waarin factoren zoals het gemiddelde jaarlijkse aantal gereden kilometers en het laadvermogen worden meegenomen.
Aangezien langeafstandsvrachtwagens veruit de meeste kilometers afleggen, wegen ze zwaar mee in die berekening. Het elektrificeren van distributievrachtwagens alleen zal daarom nooit voldoende zijn om fabrikanten in staat te stellen hun doelstellingen te halen.
Er wordt in Europa dus vooruitgang geboekt op het gebied van de elektrificatie van het (zwaardere) vervoer, maar het verschil met wat er in China gebeurt is opnieuw opvallend. Ook hier loopt Europa het risico dat zijn markt in de toekomst wordt overspoeld door veel goedkopere Chinese vrachtwagens. BYD en co. liggen op de loer. Brussel kan strenge regels opleggen, maar moet ook de infrastructuur stimuleren en de prijzen verlagen.


