De Vlaamse coalitiepartners willen meer transparantie en duidelijke tarieven bij openbare laadpunten

Elektrisch rijden biedt voordelen op het gebied van comfort, milieu en kosten, maar een grote bron van frustratie voor bestuurders van elektrische auto’s is het gebrek aan prijstransparantie bij openbare laadpunten. In België geldt bijvoorbeeld wel een maximumprijs voor brandstof, maar geen maximum voor laadprijzen.

Daardoor kunnen de prijzen voor een gemiddelde oplaadsessie bij hetzelfde type laadstation tientallen euro’s verschillen. Daarnaast is er de “wirwar van oplaadkaarten”, die tot roamingtoeslagen kan leiden, en ook tijdgebonden tarieven kunnen de kosten opdrijven.

De Vlaamse coalitiepartners CD&V, N-VA en Vooruit hebben nu een motie ingediend waarin wordt opgeroepen tot duidelijk aangegeven prijzen en minder verborgen kosten bij laadpalen.

In het voorstel vragen de parlementsleden de Vlaamse regering om binnen haar bevoegdheden op te treden door exploitanten in Vlaanderen te verplichten de transparantievereisten strikt na te leven en om in overleg te treden met de federale regering en de energieregulator CREG om te onderzoeken hoe prijstransparantie in heel België kan worden gewaarborgd.

‘Het opladen zou net zo transparant moeten zijn als tanken’

“Bij het tankstation kun je de prijs al van veraf zien, maar bij het laadstation komen veel automobilisten voor verrassingen te staan en moeten ze uiteindelijk meer betalen allerlei extra kosten,”, zegt CD&V-parlementslid Kris Poelaert, die het initiatief nam voor de resolutie die deze week zal worden ingediend. “Het opladen moet net zo transparant zijn als tanken.”

Uit een recente analyse van VRT NWS van meer dan 25.000 Belgische laadpalen blijkt bijvoorbeeld dat een kWh tussen 22 cent en € 1,30 meer kost.

Het prijsverschil tussen de goedkoopste en de duurste aanbieders van hetzelfde type laadpaal kan oplopen tot wel 160%. Dit hangt niet altijd samen met de laadsnelheid: sommige langzame laadpalen zijn duurder dan snelle of supersnelle laadpalen.

Vooral nu meer dan een op de drie auto’s in Vlaanderen elektrisch is, zeggen de initiatiefnemers dat er behoefte is aan transparantie, omdat er nogal wat verborgen kosten op de rekening staan.

“Sommige aanbieders rekenen bijvoorbeeld al een starttarief van meer dan 3 euro, nog voordat je ook maar één kilowattuur hebt opgeladen”, zegt mede-indiener Andries Gryffroy (N-VA). “Als je een laadpaal gebruikt van een andere aanbieder dan die van je laadkaart, komen daar vaak nog roamingkosten bij. Bovendien rekenen steeds meer aanbieders ook op basis van de laadtijd en verdubbelen ze soms hun prijzen tijdens piekuren.”

Betaal met een pinpas

De initiatiefnemers vragen ook dat aanbieders het mogelijk maken om bij elk openbaar laadpunt met een bankkaart te betalen. Op dit moment heb je immers bijna altijd een laadkaart of app nodig.

Maar wanneer je een oplaadkaart van aanbieder A gebruikt bij een laadstation dat wordt beheerd door exploitant B, brengt de kaartuitgever vaak extra administratie- of roamingkosten in rekening. En omdat de prijs afhangt van welke oplaadkaart je gebruikt, kun je op het laadstation zelf vaak niet zien wat je uiteindelijk zult betalen.

Volgens de Europese wetgeving moeten nieuwe openbare laadpunten – die vanaf april 2024 verplicht zijn voor laadpunten met een vermogen van 50 kW of meer, en vanaf 2025 ook voor kleinere nieuwe laadpunten – zijn uitgerust met een betaalterminal of een contactloze betaaloptie voor bankkaarten.

Voor oudere, reeds geïnstalleerde laadpunten geldt deze eis niet onmiddellijk; deze treedt vanaf 2027 in werking voor snelladers, en vaak helemaal niet voor langzamere openbare laadpunten.

Duidelijkheid over de rotatiesnelheden

Steden en gemeenten maken ook steeds vaker gebruik van roterende of tijdsgebonden tarieven om te voorkomen dat auto’s langer dan nodig bij een laadpaal blijven staan zodra de accu vol is.

In Gent worden er bijvoorbeeld tussen 8.00 en 22.00 uur vier extra uren in rekening gebracht bij openbare laadpunten; in Brussel geldt dit tarief na zes uur. In de resolutie wordt opgeroepen om bestuurders van tevoren precies te laten weten wanneer dit tarief van kracht wordt en hoeveel het kost.

Ten slotte pleiten de initiatiefnemers ook voor één allesomvattend digitaal platform waarop in realtime te zien is waar de openbare laadpunten zich bevinden, of ze beschikbaar zijn, hoe snel ze opladen en, het allerbelangrijkste, wat de exacte prijs is. Door al deze informatie te bundelen, zullen automobilisten eindelijk gemakkelijk laadpunten en tarieven kunnen vergelijken.

Reeds strengere voorwaarden met nieuwe concessies

Eind oktober riep federaal minister van Consumentenbescherming Rob Beenders (Vooruit) de Europese Unie op om grijze zones in de Europese wetgeving inzake laadpalen (AFIR) weg te werken en de regels aan te scherpen. Hij richtte zich daarbij vooral op de toeslag voor het gebruik van bankkaarten.

In een verklaring die in Het Laatste Nieuws is gepubliceerd, benadrukte de Vlaamse minister van Mobiliteit, Annick De Rider (N-VA), dat de Vlaamse regering al strenge voorwaarden met betrekking tot openbaar eigendom heeft opgenomen in de nieuwe concessies voor openbare laadpalen, die in maart van kracht zijn geworden.

Zo moeten concessiehouders bijvoorbeeld een transparante prijs per kWh vaststellen, en gelden voor eventuele prijsaanpassingen vaste prijsindexeringsformules. Nieuwe laadstations in openbare ruimtes moeten bovendien compatibel zijn met laadkaarten van andere merken, en bestuurders moeten bij deze nieuwe stations eenmalig en ad hoc kunnen opladen en betalen, zonder dat ze zich eerst voor een vast abonnement hoeven aan te melden.

De Ridder merkt echter op dat het verbod op misleidende prijzen en de bescherming van de consument op federaal niveau moeten worden geregeld.

Misschien vind je dit ook leuk

Maak een gratis account aan of log in.

Krijg toegang om dit artikel te lezen, plus beperkte gratis inhoud.

Ja! Ik wil graag nieuwe inhoud en updates ontvangen.