Op Expo 2025 Osaka-Kansai liet Kawasaki Heavy Industries voor het eerst een levensgroot robotpaard zien, een door waterstof aangedreven mechanische hengst met vier beweegbare benen, een zadel, stijgbeugels en een head-up display.

Destijds schaarden de meeste waarnemers het ergens tussen een anime-fantasie en een koortsdroom van een bedrijf. Maar het wordt nu werkelijkheid: Kawasaki gaat het bouwen.

Functionerend prototype in 2030

Kawasaki zegt actief te werken aan de commercialisering, met een werkend prototype rond 2030 en marktplannen voor de jaren daarna.

Het mechanische paard, CORLEO genaamd, is niet langer alleen lokaas voor tentoonstellingen. Het is, althans op papier, op weg naar de echte wereld. Dat alleen al is genoeg om zowel ruiters als elektrische trailbikers de wenkbrauwen te doen fronsen.

CORLEO rolt niet. Het loopt. Dat idee kennen we al uit de jaren tachtig, met de AT-ST (All Terrain Scout Transport), de tweebenige ‘chicken walkers’ van het Galactische Rijk, die voor het eerst verschenen in Star Wars: Episode V - De Empire Strikes Back.

Deze heeft vier poten. Elk van zijn poten wordt onafhankelijk bediend en eindigt in gespleten rubberen ‘hoeven’ die ontworpen zijn om rotsen, gras en oneffen grond vast te grijpen.

Waterstofgenerator

In plaats van een accu fungeert een compacte 150cc waterstofmotor als generator die de elektromotoren aandrijft. De berijder draait niet op de gebruikelijke manier aan de gashendel.

In plaats daarvan lezen sensoren verschuivingen in het lichaamsgewicht via het zadel en de stijgbeugels, waardoor de houding wordt vertaald naar richting en gang. In theorie leun je naar voren om te klimmen, verschuif je om te draaien en laten ingebouwde besturingssystemen het evenwichtsspel afhandelen.

Als dat verdacht veel klinkt als paardrijden, dan is dat ook de bedoeling. Kawasaki's pitch leunt zwaar op de romantiek van off-road exploratie: bergkammen beklimmen, over rotsachtige rivierbeddingen stappen, door landschappen bewegen die wielen verslaan.

En omdat die vier poten worden aangedreven door software in plaats van door pezen, is CORLEO niet beperkt tot één manier van bewegen.

Echte paarden schakelen tussen stap, draf, galop en galop, elk met zijn eigen ritme en energiebehoefte. Een robotische viervoeter kan hetzelfde - en meer - doen door simpelweg zijn gangalgoritmes te veranderen.

In principe kunnen rijders kiezen voor een langzame, stabiele ‘trail walk’ voor technische beklimmingen, een soepeler drafachtige cruise of een snellere bounding modus voor open terrein.

In de officiële conceptvideo's is zelfs te zien hoe CORLEO tussen rotsen door springt en over besneeuwd terrein rent in iets wat erg lijkt op een galop.

Of een prototype in de echte wereld daadwerkelijk dat soort dynamische sprongen kan maken, valt nog te bezien; wat we tot nu toe hebben is grotendeels geanimeerde visie in plaats van in de praktijk geteste robotica. Maar programmeerbare rijkunst - althans in theorie - is iets wat de biologie nooit heeft kunnen bieden.

Voor rijders die van trialfietsen houden - vooral elektrische - is de aantrekkingskracht duidelijk. Moderne elektrische trialmotoren zijn al fluisterstil, hebben een hoog koppel en kunnen absurde hellingen beklimmen.

Maar ze zijn nog steeds afhankelijk van tractiepatches ter grootte van een hand. Een machine op vier poten zou in principe over kloven kunnen stappen in plaats van eroverheen te lanceren, zijn gewicht voorzichtig op onregelmatig terrein kunnen plaatsen en in beweging kunnen blijven waar zelfs de beste knobbelbanden grip verliezen.

Hoe ver zal het lopen?

De energievraag blijft heerlijk onbeantwoord. Kawasaki heeft geen actieradius bekendgemaakt en dat is niet verwonderlijk voor een machine die nog steeds op de grens tussen prototype en belofte balanceert.

Waterstof heeft een indrukwekkende energiedichtheid per gewicht, maar kleine verbrandingsgeneratoren zijn geen wonderen van efficiëntie. Een robot op poten besteedt ook voortdurend energie aan het optillen en stabiliseren van zichzelf, iets wat wielen gratis doen.

Of CORLEO uiteindelijk tientallen kilometers gaat zwerven of alleen korte avontuurlijke lussen maakt, zal afhangen van de tankgrootte, de systeemefficiëntie en, botweg gezegd, de fysica.

Band tussen mens en dier?

Toch is bereik maar de helft van het verhaal. De andere helft is gevoel. Traditioneel paardrijden gaat niet alleen over voortbewegen. Het gaat over de microgesprekken tussen mens en dier, de spanning in de teugels, de verschuiving van de heupen, de beweging van een oor.

Een robot kan geen instinct, emotie of vertrouwen nabootsen. Wat hij wel kan bieden is een ander soort intimiteit: een machine die onmiddellijk reageert, nooit moe wordt, nooit schrikt van een schaduw en geen hooi, stallen of diergeneeskundige zorg nodig heeft.

In theorie zou het ook niets anders achterlaten dan een vage damp. Geen stalklusjes, geen schoonmaak langs het pad. Toch is de aantrekkingskracht van hoefafdrukken alleen met damp makkelijk te begrijpen voor ruiters die het beu zijn om voorzichtig om verrassingen heen te stappen.

Vergeleken met een elektrische trialfiets belooft de CORLEO iets dat net zo radicaal is. trialrijden is een dans van koppeling, gas geven en balans, verfijnd door jarenlange oefening.

Een robot met vier poten zou die leercurve kunnen afvlakken, zodat rijders zich kunnen concentreren op de lijnkeuze in plaats van op tractiemanagement. De sensoren en besturingsalgoritmen aan boord van de machine zouden zich continu aanpassen aan de stabiliteit, waardoor fouten die er anders voor zouden zorgen dat een fiets gaat glijden, worden gladgestreken. Het zou extreem terrein toegankelijker en minder afstraffend kunnen maken.

Rijsimulator eerst

Het commercialiseringstraject zelf leest bijna net zo futuristisch als de machine. Kawasaki heeft een speciaal ontwikkelingsteam gevormd om het concept van de expo om te zetten in werkende hardware, met een rijsimulator gepland voor het einde van het decennium.

Die simulator is niet alleen een trainingshulpmiddel; het is de bedoeling dat het een standalone platform wordt, mogelijk ook voor gaming en e-sports, waar renners digitaal terrein kunnen ervaren lang voordat fysieke prototypes op grote schaal beschikbaar zijn.

Met andere woorden, CORLEO kan eerst de huiskamers binnen galopperen voordat het ooit een echte berghelling zal betreden - een mechanisch ros dat tegelijkertijd als voertuig en virtuele avatar wordt geboren.

De waarschijnlijke prijs, als de robot begin tot midden 2030 op de markt komt, zal ervoor zorgen dat de robot het domein van passieprojecten en eersteklas speelgoed blijft. De huidige commerciële viervoetige robots kosten al meer dan €70.000, en ze hebben geen berijders.

Voeg daar een waterstofgenerator, duurzaamheid op motorfietsniveau en een laag productievolume aan toe en het is moeilijk voor te stellen dat de CORLEO voor minder dan €80.000 op de markt komt.

Ter vergelijking: een eersteklas elektrische trialmotor kost meestal rond de €9.000-€14.000, een high-end ATV of quad €12.000-€25.000, en zelfs een middenklasse nieuwe auto €25.000-€40.000.

Kruispunt van competenties

Toch staat Kawasaki niet bekend om zijn timide techniek. Het bedrijf heeft superbikes, jetski's, zware industriële machines en waterstofinfrastructuur gebouwd en is al tientallen jaren een van de grootste spelers op het gebied van ATV's (terreinwagens).

CORLEO bevindt zich op het kruispunt van deze competenties, een vreemde maar samenhangende nakomeling van knowhow over motorophanging, roboticaonderzoek en waterstofevangelisatie.

Zal het echte paarden vervangen? Bijna zeker van niet. De band tussen ruiter en dier gaat dieper dan koppelkrommen en balansalgoritmen. Zal het elektrische trialfietsen vervangen? Ook onwaarschijnlijk, althans helemaal niet. Wielen zijn uiterst efficiënt, eenvoudig en hebben zich bewezen.

Maar als derde weg, een mechanisch speeltje voor ruiters met diepe zakken die de poëzie van paardrijden willen zonder de biologie, en de capaciteiten van een trialmachine zonder de banden, zou de CORLEO zijn eigen weg kunnen banen.