Het was de batterijbelofte van het decennium. Donut Lab introduceerde solid-state-cellen die de batterijwereld op zijn kop zetten met hun efficiëntie en razendsnelle oplaadtijden. Nu blijkt dat het slechts om een degelijke vloeibare lithium-ioncel ging, verpakt in een ambitieus persbericht. Naar verluidt stellen Finse financiële en strafrechtelijke autoriteiten de zaak momenteel onderzocht.

Alarmbellen

Uit een uitgebreid onderzoek dat deze week is gepubliceerd, blijkt onomstotelijk dat de ‘solid-state-batterij’ van Donut Lab een conventionele lithium-ioncel is.

Eerder haalde de batterij de krantenkoppen op de CES 2026, met de bewering dat hij gebruikmaakte van solid-state natrium-ionentechnologie en een capaciteit van 400 Wh/kg, 100.000 laadcycli en een snellaadfunctie van vijf minuten beloofde. Het bleek om oplichterij te gaan.

De batterij-industrie staat erom bekend dat er in laboratoria gewaagde uitspraken worden gedaan die twijfels oproepen over de haalbaarheid in de praktijk. Wat Donut Labs betreft, gingen de alarmbellen al een tijdje af.

Hoewel vijf onafhankelijke testrapporten van het Finse VTT Technical Research Centre enkele bijkomende beweringen bevestigden: snel opladen en bestandheid tegen hoge temperaturen. 

Wat de test niet laat zien

Maar batterijdeskundigen waren niet alleen niet overtuigd door wat uit de VTT-tests bleek, maar ook door wat er opvallend genoeg niet uit bleek. De cel zwol ook zichtbaar op tijdens het opladen, al na slechts vier cycli.

Dat is geen onbelangrijk detail. Vloeibare elektrolyten zwellen op, vaste stoffen niet. Bovendien werden bij de tests systematisch de twee specificaties buiten beschouwing gelaten die er echt toe deden: energiedichtheid en levensduur. Om de energiedichtheid te meten, heb je een weegschaal en een eenvoudige ontladingstest nodig. VTT heeft dat nooit gedaan.

In april heeft de voormalige Chief Commercial Officer van Donut Lab in Finland aangifte gedaan, omdat de doelstellingen volgens hem nooit zijn gehaald. 

Vervolgens coördineerde batterijonderzoeker Ziroth een onderzoek waarbij meer dan twintig onafhankelijke batterijdeskundigen betrokken waren, waaronder onderzoekers van Fraunhofer en twee Europese universiteiten. Ze kwamen stuk voor stuk tot dezelfde conclusie: de geteste cel is een lithium-ioncel met een NCM-chemie met een hoog nikkelgehalte.

Twee bewijsstukken

Er zijn twee stukjes elektrochemisch bewijs waar je moeilijk tegenin kunt gaan. Ten eerste wijzen de spanningscurves erop dat de cel bij een laadtoestand van 50% een spanning van 3,7-3,8 V heeft. Dit is precies het spanningsbereik waarin NCM-lithium-ioncellen werken. Natrium-ioncellen, waarvan Donut Lab beweerde dat ze die gebruikten, overschrijden op dat punt de 3,5 V niet.

Ten tweede vertoont de cel een opvallende knik in de anode-expatiecurve bij een lading van ongeveer 50-70%. Dat is het kenmerk van de herschikking van lithiumionen binnen de gelaagde structuur van grafiet.

Natriumionen zijn fysiek te groot om tussen de grafietlagen te passen. Hun aanwezigheid zou die knik onmogelijk maken. Maar de cel vertoont deze wel, wat onweerlegbaar bewijs levert dat het om lithium-ionchemie gaat. Voor alle duidelijkheid: lithium-ion kan in vaste toestand voorkomen, maar dat is nooit de visie van Donut Lab geweest.

Kortom, de daadwerkelijke energiedichtheid bedraagt ongeveer 298 Wh/kg. Dat is een respectabele waarde voor een hoogwaardige lithium-ioncel, maar het is niet de 400 Wh/kg die $ hielp om 25 miljoen dollar aan investeringen aan te trekken van meer dan 1.300, voornamelijk kleine, beleggers.

Kleine beleggers draaien op voor de kosten

Dat is het meest verontrustende aspect van het verhaal: veel mensen hebben via een crowdfundingronde geïnvesteerd. Na CES 2026, toen de revolutionaire bril werd onthuld, schoot de door het bedrijf geclaimde waardering omhoog naar 1,25 miljard dollar. CEO Marko Lehtimäki schreef aan investeerders en beloofde “een potentieel rendement op de investering van wel 10x in slechts 12 tot 18 maanden.”

In werkelijkheid zien veel laboratoria solid-state-technologie als het ultieme doel, en de Finse fraudezaak zou de legitieme ontwikkeling in het algemeen niet mogen vertragen. Maar het kan wel de publieke perceptie beïnvloeden en werpt zeker een schaduw over de toch al wankele betrouwbaarheid van batterijstartups, hun industriële routekaarten en hun technologische beloften. 

Yang Hongxin, voorzitter van het Chinese hightech-batterijbedrijf SVOLT, had al kritiek op de aankondiging van Donut Lab tijdens de CES. “Die batterij bestaat nergens ter wereld”, zei hij, “alle parameters spreken elkaar tegen. Elke technicus met basiskennis zou dit als oplichterij herkennen.”

Het blijkt dat hij gelijk had. De Finse autoriteiten zullen nu beslissen wat er verder gebeurt.