Mercedes-Benz voert de confrontatie met de Duitse vakbonden op door verdere investeringen in zijn fabrieken in Duitsland te bevriezen totdat er overeenstemming is bereikt over een verlaging van de loonkosten.

Deze stap doet het vooruitzicht ontstaan op fabriekssluitingen en de verplaatsing van toekomstige modellen naar het buitenland, ondanks de toezegging van de fabrikant om de Duitse werkgelegenheid tot 2034 te waarborgen.

Het besluit werd op donderdag 12 november aan de werknemers meegedeeld tijdens een intern gesprek met productieleider Michael Schiebe en bestuurslid Britta Seeger. De mededeling is onafhankelijk in handen gekomen van Reuters, het Handelsblatt en verschillende Duitse omroepen.

“We hebben in de raad van bestuur gezamenlijk besloten om alle verdere investeringen in Duitse vestigingen stop te zetten”, verklaarde Schiebe, waarbij hij aanvoerde dat nieuwe investeringen gezien de huidige productiekosten economisch niet haalbaar zijn.

Twee fabrieken in gevaar

Deze aankondiging betekent een verdere escalatie van een conflict dat al zoals gemeld door Newmobility.news in september, toen Schiebe waarschuwde dat Mercedes wellicht één Duitse autofabriek en één fabriek voor aandrijflijnen zou moeten sluiten, tenzij de arbeidskosten zouden worden verlaagd.

Het management stelt nu dat deze mogelijkheden nader moeten worden onderzocht. “We willen allemaal koste wat kost sluiten van fabrieken voorkomen,” erkende Seeger, maar hij voegde eraan toe dat het bedrijf die optie niet langer kon uitsluiten.

Er zijn officieel geen specifieke fabrieken aangewezen voor sluiting. Mercedes heeft grote assemblagefabrieken in Sindelfingen, Rastatt en Bremen, naast diverse Duitse fabrieken voor motoren en onderdelen.

Langer werken voor hetzelfde loon

De kern van het conflict is de eis van de bedrijfsleiding om de productiviteit aanzienlijk te verhogen. Mercedes wil dat werknemers langer gaan werken zonder dat dit gepaard gaat met een overeenkomstige loonsverhoging, waardoor de traditionele 35-urige werkweek mogelijk wordt vervangen door een 40-urige werkweek.

Dat zou neerkomen op meer dan 14% extra werktijd voor hetzelfde loon. Het management richt zich ook op bonussen en aanvullende arbeidsvoorwaarden, met het oog op een jaarlijkse besparing op de loonkosten van ongeveer 800 miljoen euro. Volgens Schiebe kan een uur productiewerk in Duitsland tot vijf keer zo veel kosten als in Oost-Europese fabrieken.

De invloedrijke vakbond IG Metall verzet zich tegen het afschaffen van de 35-urige werkweek, een van haar historische verworvenheden. Er wordt al maanden onderhandeld, maar tot nu toe is er nog geen doorbraak bereikt.

Het ironische is dat Mercedes in 2025 met de werknemersvertegenwoordigers is overeengekomen om de werkgelegenheidsbescherming in Duitsland te verlengen tot eind 2034. Die toezegging biedt echter niet per se een garantie voor de toekomst van elke productielocatie.

China voert de druk op

De problemen van Mercedes reiken veel verder dan alleen de Duitse loonkosten. De autofabrikant kampt met dalende verkoopcijfers in China, waar binnenlandse concurrenten zijn traditionele dominantie op de premiummarkt onder druk zetten.

De Amerikaanse invoerheffingen en de prijsdruk hebben de winstgevendheid verder ondermijnd. In het derde kwartaal van 2026 rapporteerde de divisie Mercedes-Benz Cars een gecorrigeerde operationele marge van slechts 2,5%.

Desondanks blijft het bedrijf financieel solide, met een industriële nettoliquiditeit van ongeveer 31 miljard euro. Ook de verkoop van elektrische auto’s is in het afgelopen kwartaal sterk gestegen.

De investeringsstop heeft dan ook minder te maken met het onmiddellijke financiële voortbestaan dan met de vraag waar Mercedes zijn volgende generatie voertuigen wil gaan produceren.

Voor Duitse werknemers biedt dat onderscheid wellicht weinig troost. De boodschap uit Stuttgart wordt steeds duidelijker: tenzij de productie goedkoper wordt, zouden toekomstige Mercedes-modellen elders kunnen worden gebouwd.