Stellantis heeft Antonio Filosa benoemd tot nieuwe Chief Executive Officer, waarmee een einde komt aan maanden van onzekerheid na het plotselinge vertrek van Carlos Tavares. De 51-jarige Italiaan, die momenteel toezicht houdt op de activiteiten in Noord- en Zuid-Amerika en tevens Chief Quality Officer is, zal op 23 juni officieel aantreden. Zijn formele benoeming tot uitvoerend directeur zal volgen tijdens een buitengewone aandeelhoudersvergadering.

Het unanieme besluit van de raad van bestuur weerspiegelt zowel de omvang van de taak als de reputatie van Filosa als een betrouwbare partner. Na een rampzalig 2024, waarin Stellantis een winstdaling van 70% en een cash burn van maar liefst 6 miljard euro zag, heeft het bedrijf nu behoefte aan een stabiliserende invloed. Filosa moet niet alleen navigeren door volatiele wereldmarkten, maar ook door steeds moeilijker wordende relaties met vakbonden, leveranciers en zijn eigen dealernetwerk.

Veteraan met een mondiale visie

Filosa's kwalificaties liggen in zijn ruime ervaring en crisismanagementvaardigheden. Als twintigjarige veteraan bij Fiat en Stellantis kwam hij onder de aandacht van de raad van bestuur van Stellantis tijdens zijn ambtstermijn in Zuid-Amerika, waar hij Fiat hielp om marktleider te worden en tegelijkertijd de voetafdruk van merken als Jeep en Peugeot uitbreidde.

Hij stond aan het hoofd van de ontwikkeling van de fabriek in Pernambuco in Brazilië, een hoeksteen van de Latijns-Amerikaanse strategie van het bedrijf, en stimuleerde later de internationale groei van Jeep als wereldwijd hoofd. Sinds hij afgelopen oktober de leiding over de Noord-Amerikaanse activiteiten op zich nam, heeft Filosa geen tijd verloren met het herstructureren van het leiderschap in de regio. Hij pakte problemen met de voorraden van dealers aan en herstelde de communicatie met leveranciers en vakbonden, die onder het bewind van Tavares was verbroken.

“De juiste leider voor dit volgende hoofdstuk”

Uitvoerend voorzitter John Elkann prees de benoeming van Filosa als zowel tijdig als noodzakelijk, daarbij verwijzend naar zijn diepgaande kennis van het bedrijf en zijn medewerkers. “Dit is een overgangsjaar”, aldus Elkann, “en Antonio is de juiste leider voor dit volgende hoofdstuk.” Vicevoorzitter Robert Peugeot noemde hem de “logische keuze” om Stellantis door een periode van ingrijpende veranderingen in de sector te loodsen.

Die verandering komt echter snel. Door de herinvoering van hoge invoerheffingen op geïmporteerde voertuigen door Donald Trump is Stellantis bijzonder kwetsbaar geworden. Analisten waarschuwen dat de heffingen tot 75% van de winst van het bedrijf in 2025 kunnen tenietdoen, waarbij de invoer uit Europa, Mexico en Canada – belangrijke productiecentra voor merken als Jeep en Maserati – het zwaarst worden getroffen.

Naar binnen keren

Er wordt steeds meer gespeculeerd dat Filosa gedwongen zal worden om het te grote en kannibaliserende portfolio van 14 merken van Stellantis in te krimpen. Of hij zal kiezen voor verdere consolidatie of voor het volledig schrappen van bepaalde merken, door ze te verwijderen of te verkopen, blijft een vraagteken. Hij zou ook kunnen afstappen van een decennialang globaliseringsmodel ten gunste van regionalisering, in navolging van recente strategische verschuivingen bij bijvoorbeeld Volvo.

Filosa blijft optimistisch: “Onze kracht ligt in onze mensen, onze iconische merken en onze eeuwenlange traditie van innovatie”, aldus Filosa. “Door ons te richten op wat klanten het belangrijkst vinden, zullen we Stellantis vooruit helpen.”

Het officiële einde van het Tavares-tijdperk

De ondergang van Tavares leek op het verhaal van Icarus. Ooit geprezen als de architect van de fusie tussen PSA en FCA, verloor hij zijn greep op Stellantis te midden van groeiende onrust. Zijn terughoudendheid om de investeringen in elektrische voertuigen te versnellen, leidde tot kritiek van aandeelhouders, terwijl zijn mantra van kostenbesparingen diepe sporen begon te achterlaten bij zowel werknemers als dealers. Maar Tavares ging koppig door.

Zijn hoge salaris wakkerde het vuur nog verder aan. Terwijl de Franse staat, de langdurige aandeelhouder van de familie Peugeot, worstelde met een golf van ontslagen en dalende verkopen, werd het toonaangevende salaris van Tavares een doorn in het oog. Uiteindelijk werd Tavares een jaar voor zijn geplande pensionering ontslagen.