A recente langetermijntest van Duitslands grootste autoclub, ADAC, geeft een geruststellend antwoord over de gezondheid op lange termijn van een populaire volledig elektrische auto, de Volkswagen ID.3. Na de elektrische hatchback aan een vier jaar durende duurtest van 160.000 km te hebben onderworpen, zien de resultaten er veelbelovend uit.

De belangrijkste bevinding was opmerkelijk: de hoogspanningsaccu had nog een nettocapaciteit van 91% van zijn oorspronkelijke waarde. Om dat cijfer in perspectief te plaatsen: de garantie van Volkswagen voor alle ID-modellen gaat ervan uit dat de accu na acht jaar of 160.000 km nog minstens 70% van zijn oorspronkelijke capaciteit heeft.

Dit resultaat suggereert dat de angst voor een snelle degradatie van de batterij overdreven is voor moderne elektrische auto's. “Een hoge accucapaciteit van meer dan 90% na 160.000 kilometer bevestigt dat onze ID. modellen ook zeer aantrekkelijk zijn als gebruikte auto,” merkte Martin Sander op, lid van de Raad van Bestuur van Volkswagen.

Zware testen

De ingenieurs van het ADAC Test and Technology Center in Landsberg am Lech, Duitsland, hebben de VW ID.3 niet bepaald met handschoenen aangepakt. Hun doel was om een uitdagende ervaring als eigenaar in de echte wereld te simuleren. Ze onderwierpen de auto aan een veeleisende laadroutine en gebruikten snelle DC-laders voor meer dan 40% van alle laadsessies.

Frequent snelladen wordt over het algemeen beschouwd als meer belastend voor een batterij dan langzamer, 's nachts thuis opladen. Om de stress nog groter te maken, negeerden de testers vaak de beste praktijken en lieten ze de auto dagenlang geparkeerd staan met de batterij volledig opgeladen op 100%, een praktijk die meestal wordt afgeraden om de batterij op lange termijn gezond te houden.

Het onderwerp van deze autotest was een Volkswagen ID.3 Pro S, uitgerust met een 77 kWh bruikbaar accupakket. Na de uitgebreide reis van 160.000 km voerden de technici van ADAC een laatste gezondheidscontrole van de batterij uit.

Updates cruciaal

De test onthulde nog een kritiek aspect van modern EV-eigendom: het belang van software. Tijdens de vier jaar durende test ontving de ID.3 verschillende over-the-air (OTA) updates. De ADAC-testers raden eigenaars sterk aan om deze updates altijd te installeren.

De softwareverbeteringen leverden meer op dan alleen bugfixes. Eén update verhoogde het maximale oplaadvermogen van de auto tot 170 kW, waardoor de tijd bij oplaadstations korter wordt. Een andere update verbeterde de Electric Vehicle Route Planner van de auto, waardoor deze intelligenter lange ritten kan plannen door rekening te houden met het verkeer en de beschikbaarheid van opladers.

Software-updates hadden een directe impact op de efficiëntie en actieradius van de auto. De nieuwe software verminderde het energieverbruik, vooral tijdens korte ritten en in koud winterweer, waar de temperaturen varieerden van 0°C tot 5°C. Aan het begin van de test bedroeg het gemiddelde elektriciteitsverbruik 20 kWh/100 km; tegen 172.000 km was dit gedaald tot 18,3 kWh/100 km. Ook de laadsnelheid verbeterde. Na de 3.2 software-update steeg de laadsnelheid met 10 tot 30%, met een maximum van 160 kW aan een snellader.

Dit geeft aan dat, in tegenstelling tot een benzineauto, een elektrisch voertuig zijn prestaties en efficiëntie in de loop van de tijd voortdurend kan verbeteren. De ADAC merkte ook op dat, afgezien van de batterij, de rest van de auto ook goed presteerde. De carrosserie, het chassis, de ophanging en de stuurinrichting vertoonden geen noemenswaardige problemen en konden het aanzienlijke gewicht van de auto probleemloos aan tijdens de hoge kilometerstand.

250.000 km en meer

De technici van ADAC willen de auto verder gebruiken; de volgende controle is bij 250.000 km, en blijkbaar willen ze met de auto rijden tot er een groot defect optreedt. De balans, na 160.000 km, is ongetwijfeld positief, maar de testers klaagden ook over de software, een VW-kwestie, en de bediening.

Schuifregelaars op het stuur en aanraakbediening op het scherm waren onpraktisch en misten gevoel. De traagheid van het infotainmentsysteem was ook een bron van irritatie. Ze vonden ook dat het onderhoud niet goedkoop was en tijdens de test moest de auto meerdere keren worden gerepareerd voor meestal kleine problemen. Soms hielden ze niet noodzakelijk verband met het type auto, zoals een kapotte voorruit (als gevolg van een botsing met een steen) of een defecte parkeersensor (veroorzaakt door hetzelfde probleem).